Lubię się przemieszczać i jestem w tym niesłychanie dobry. Mam tak już ponoć od dziecka - targano mną, potrząsano, bujano a najlepiej się miałem będąc wożonym brukowaną kamienną drogą, gdy niemowlęcy łeb, obijał się po ścianach auta...
Czytaj całośćPrzełęcz Paso de Jama łączy (czy oddziela ;) argentyńską Ruta Nacional 52 z Ruta CH-27 (Chile). Z 4320m n.p.m na stronę chilijską zjeźdza się dosłownie i w przenośni ostro w dół przecinając razem z karawanami jadących 10km/h ciężarówek Atacamę, solary i pasma wulkaniczne aż po popularny pustynny kurorcik z takim niby luźnym ale sztywnym vibre - San Pedro de Atacama.
Czytaj całośćEpizody z tego (fantastycznego rzecz jasna ;) filmu, który stał się właściwie deurbanizacyjnym teledyskiem, kręcone były w Afryce, w dolinie rzeki Omo a także w okolicach i samym mieście Szaszemenie, przy okazji spotkania z jednym z ostatnich, względnie dziko żyjących plemion - Mursi
Czytaj całośćTak to już jest, że jara mnie głównie droga. Sam fakt bycia w drodze, jest warunkiem wystarczającym bym czuł że żyję, a kiedy droga od początku do końca, przeładowana jest ochami i łałami, wiodokami, skarpami, w łeb bijącymi wodospadami, wtedy można na prawdę zwariować i zdarzyło mi tak któregoś przyjemnego dnia w boliwijskich Andach...
Czytaj całośćJeśli są gdzieś jeszcze, może w trzecim świecie... granice państw, spowite kolczastym drutem, to na szczęście, dla mnie Europejczyka to tylko mgliste wyobrażenia odległych patologii. Czuję spokój i dumę, bo żyje w wolnej Europie. Mam strefę Schengen i wiem, że ta stworzona dla scementowania jedności i podkreślenia wspólnych europejskich wartości idea, wytrzyma każdy czas, największą nawet próbę ludzkiej solidarności.
Czytaj całośćMało kto, nawet wśród samych Argentyńczyków wie, że aby raczyć się do woli całym wschodnim przekrojem Andów, absolutnie nie trzeba wyprawiać się na boliwijskie Camino de los Yungas. Andyjską pigułkę można łyknąć nawet w 1–2 dni tu, w Argentynie
Czytaj całośćJeśli chodzi o półkulę południową 42 no może 43 równoleżnik (S rzecz jasna) okazał się póki co południową barierą, której cały czas kompletnie nie mam ochoty przekraczać natomiast zdaje się, że poznałem już prawie wszystko na północ od niego....
Czytaj całośćPolecam rysowanie. Szczególnie jego specyficzny rodzaj, gdy rysujemy bez uprzedniego nadawania swemu dziełu ;) konwencji. Lubię sobie coś tak właśnie, bez szczególnej kontroli, planowania czy spinania się, porysować, przywołujac któż to wie co... - poukrywane wymiary bytu? - być może wyciągam je na wierzch, dając sobie w ten sposób szansę uwolnienia.
Czytaj więcejTrasa do Paso de Pircas Negras wiedzie przez chilijskie RUTAS C359/C33(CHILE), fragmentami w fatalnym stanie ale droga przejezdna bo utrzymywana jest na potrzeby przygranicznych kopalni. Jako że mówimy tu o jednym z najbardziej malowniczych rejonów Andów po drodze spektakularne wulkany, pustynie, piaski, dzikie konie, wszystko to wymalowane nasyconą, żółto-pomarańczową paletą barw.
Czytaj całośćGdyby komuś przyszło do głowy gdzieś się zaszyć i mieć święty spokój ze Wszystkim, trudno o lepsze miejsce w Europie od portugalskiego pogranicza. Spędzałem na nim niegdyś mnóstwo czasu, pełen zachwytu i zadumy nad tym, jak łatwo mi tam było osiągać swój ulubiony stan świadomości. Dlaczego właśnie tam a nie gdzie indziej? Być może dlatego, że owo pogranicze w dużym stopniu zostawiono sobie. Jest wolne. Mało kto myśli o tym, coby tam zorganizować... Tęgie głowy tego świata, szczęśliwie wypluwają swój intelekt gdzie indziej.
czytaj całość
Między Europą a Ameryką, z czego lepiej wykształceni z pewnością zdają sobie sprawę, rozlewa się nieco wody...
a na niej zdarzają się takie oto niespodzianki jak choćby ta-dam! Wyspa Hispaniola a na niej - Dominikana.
Zaprowadzili mnie tam Mariano Barroso i Salma Hayek pełnym kolorów i magicznych scenografii filmem "In the Time of the Butterflies"
- ostre zielenie, pomarańcze, plaże, góry... luźny afrykański klimacik w Ameryce. Wszystko to, może poza Salmą Hayek, cały czas tam jest!
Jeden z moich ulubionych kierunków i motywacji do odpalenia jeepa w dłuższą trasę. To region dość wymagający z dziesiątkami, czy nawet setkami kilometrów eksploracji trudnego terenu, między jednym zurbanizowanym punktem a kolejnym. Od reszty ziemskich klimatów odróżnia go niemal wszystko. Jest to jakby obszar poza światem, kompletnie z innej planety.
Półprzejezdne szutry, często powyżej 4000m n.p.m. Pustynie, solniska i strzeliste szczyty wulkanów podbijające niemal pod 7000 (Ojos del Salado - 6893 m n.p.m. najwyższy czyny wulkan na ziemi) Jesteś tylko ty, horyzont i surowa, rozpierdalająca przestrzeń. Wylewająca się z grani, stożków wulkanów i innych przedziwnych miejsc energia,
ładuje się szerokopasmowym, niewidzialnym łączem prosto w mózg.
Poniżej kilka lużnych filmików nagranych przy okazji zdobywania andyjskich szczyty. Materiały głównie z Argentyny ale nie tylko. Świadomie pomijam dodatkowe komentarze tak by filmy przemawiały same za siebie...
Czytaj całość.. jak nie cesarstwa to rzesze, jak nie rzesze to ideologie, kościoły czy państwa... czy kiedyś wreszcie na tej pustyni, zjawi się jakiś wyczekiwany bohater...
Czytaj całość
Zwrotnik koziorożca, jest idealną, skrojoną w sam raz pode mnie szerokością geograficzną. Tu właśnie czuję się optymalnie.
Tak się akurat składa, że zwrotnik ten przechodzi nieopodal znanej mi doskonale wioski Tilcara, przez sam środek argentyńskiej prowincji Jujuy.
Maleńka, klimatyczna, górska prowincja Jujuy to najbardziej na północ wysunięty skrawek kraju,
wstrzelona w styk granic Chile i Boliwii to argentyńskie numero uno w kategorii róznorodności...
